11/11/2011

y tú...


Te siento como un leve sueño que me acaricia,
Te veo como un pájaro en vuelo que se aleja,
Te extraño, como si nunca he sabido sentirte,
Como que ahora solo puedo ver y verte a ti,

Te escucho, te siento, y me encantas,
Nunca antes te había sentido tan cerca
Como ahora, porque eres tú,
Nunca antes te había conocido más que ahora,

Mi príncipe, mi amor, mi sueño,
Te amo y ya no tengo miedo de decirlo,
Te extraño y ya no tengo miedo de negarlo,
Acércate y déjame sentir el último beso,

Te miro, me miras,
La última Mirada de amor,
Una pequeña lagrimita intenta escapar,
Inútilmente, sin sentido,

Me giro y te giras,
Y sobran las palabras
Un último adiós,
Y cada uno sigue…

Te quiero



Te quiero hoy,
y de la misma forma te querré mañana,
da igual que el hoy haya acabado, y
tu corazón se haya ya cerrado.

Te quiero por lo que me das,
no por lo que te pido,
te quiero por cómo me haces sentir
cuando a tu lado estoy.

Te quiero… te quiero
sin mas palabras que esas simples dos-
huérfanas de mi desdicha
y de mi soledad- dolorosa compañera mía.

Te quiero, y sin miedo a decirlo,
me vuelvo hacia ti,
sin temor a tu rechazo,
tan solo con anhelo de mirarte.

Te quiero, tan solo eso digo y me voy,
dolor amargo de tu adiós eterno,
maldito seas tú Amor, maldigo tu perversa travesía,
y sigo mi rumbo sin sentido.

Bendigo el momento en el que te conocí,
Aun así, tú lejos ya estás de mí.
Y yo de ti… soñado príncipe te llamo en mis sueños,
y darlo todo yo por ti podría.

Y viene la hora del adiós-
Me giro y te giras,
miradas clavadas en la obscuridad,
ya no te veo… y tú a mi-tampoco.


SUEÑO II


A VECES POR LAS NOCHES ENTRARE EN TU SUEÑO
Y SERE LA INVITADA LEJANA E INESPERADA
TU NO ME DEJES FUERA, EN LA CALLE-
Y NO ME ENCIERRES EN EL OLVIDO.

ENTRARE Y SIGILOSAMENTE ME SENTARE AL LADO DE TU CAMA
CON LA MIRADA TE ACARICIARE,
CON LA SONRISA-BESARE
Y CON EL AIRE QUE RESPIRO-AMARE.

Y ASI... HASTA QUE SALGA EL SOL DE NUEVO
HASTA QUE VUELVA A APARECER LA NOCHE PROXIMA,
EN AQUEL MOMENTO TAN LEJANO,
Y EN EL INSTANTE INESPERADO.

Y DE NUEVO YO PODRE VIVIR UN SUEÑO,
SENTIR TU TERNURA CON MI PIEL,
LOS SUAVES ROCES DEL SER FELIZ AHORA.
PODRE AMARTE. PODRE VIVIR.

ANOCHE SOÑÉ CONTIGO



Anoche soñé contigo…
Tu realidad marcó mis formas,
mis deseos y mis ganas,
hasta transformarme en el
perverso desnudo de mi irrealidad.

Anoche soñé contigo…
podía sentir el roce de tu cabello,
duro, suave y rizado…
mis dedos tocaban tu cara,
podía sentir tu piel bajo la mía.

Sentía tu respiración,
y los latidos de tu corazón,
me dabas el calor que yo buscaba,
tus labios de miel me sonreían.

Solo te miraba,
tu estabas acostado,
una luz densa te iluminaba,
me gustaba admirarte,
hasta adorarte…

La irrealidad del sueño
se convirtió en la realidad
más real que nunca había sentido
en los últimos seis meses,
o simplemente, desde que te conocí!

Idílico, angelical y culminante
las emociones se apoderaron de mi,
nos fusionamos en uno,
como nunca y como siempre,
tu mirada fulminante
traspasaba mi ser temblante.

Tu semblante…
lo único que percibía,
pero te tenía!
Tus ojos se estremecían en mí,
como las flechas de Cupido que sentía.

Por primera vez te sentí,
tan mío como nunca!
Por primera vez me sentí,
tan tuya como nunca!

Fusión al amor que siempre he soñado,
vinculación irracional de lo subliminal.
Éxtasis estremecedor
que solo se podía acercar a lo soñado,
pero jamás vivido!

Tu. Yo. Amor. Locura. Pasión.
Deseo. Sinceridad. Anhelo.
Había desnudado mi alma ante ti,
mientras me regocijabas con tu sonrisa tierna.

Por primera vez sentí la pureza
más etérea y pulcra,
más sincera y entregada
de un desnudo integral del alma,
de la unión de dos corazones
guiados por el baile del Amor-
único, eterno y fulminante!

Abrí los ojos-
no era noche, era tarde,
no estabas tú-
estaba sola.

Intenté buscarte,
pero solo el payaso de la Vida
me miraba con su ironía,
y sus carcajadas resonaban…
y más, y más…

Intenté esconderme en ti,
pero solo choqué contra la cruda realidad-
estaba sola
y no sabía cuándo te volvería a ver!




„Сбогом”



Да знаеш аз така очаквах,
да видя в мрака твоите очи,
но погледа ти благ бе вперен в нея,
в нея-твоята съдба.

Сърцето ми е вече яма-
бездънна и безчувствена сега,
за твоите ласки аз копнея
и чакам те със свита аз душа.

Ръцете ми протегнати към тебе сочат
и търсят твойта топлина,
прегръдките ти аз обаче
не ще усетя от сега.

За миг помислих си че може,
сърцата ни в едно да се сберат,
да бъдем заедно аз зная,
невъзможно е уви, сега.

Напусна ме, това аз зная
при друга днес отиде ти
безчувствен си дори към тая,
която днес с отроче те дари.

Остави ме сама накрая,
във вечен огън да горя
ала спомена за тебе пазя
и рая е за мене ад сега.

Аз плача си сама
а вятъра шепти в нощта
две думи в тъма
върни се ти, върни сега...

Обръщаш се към мен сега,
с болка в очите наранени
последно сбогом, махам с ръка
и сълзите се сливат с дъжда.


QUIMERA MIA



¿Por qué te llamo cuando no tienes nombre
ni eres el Amor siquiera?
¿Por qué te llamo Amor cuando ni hablo de amor?,
¿Por qué te invento nombres, tan extraños y tan raros,
como la propia yo que me inundo de ti cada segundo?

¿Por qué te busco y no te encuentro?,
¿Por qué te busco y al verte yo tropiezo?,
¿Por qué te nombro cuando tu nombre no existe?,
¿Por qué te veo cuando la nada me acompaña?,
¿Por qué te siento cuando el aire me susurra?,

Mis tristes ganas de sentirte,
tan solo y siempre me confunden,
intento pero no lo hago.
Silencio maldito, llamar Amor a todo,
y no existes,… y no te veo.

Quimera mía siempre fuiste,
destino mío enloquecido y fugado,
hoy abro las puertas de mi corazón,
ven, y estate bienvenida quimera mía,
y como siempre te sonrío.

Y doy las gracias, adormecida,
poder sentir dolor tan fuerte,
gracias, y te amo, te necesito y te pierdo,
jamás… porque, decidme ángeles benditos,
maldita seas tu quimera mía.

Y lejos, en lo lejos, aun te veo,
y ni siquiera eres tu Amor, ni tu amor,
sino un pobre corazón,
estúpido sentido,… vete,
agacha en un sin fin tu cuerpo sin sentido.

Olvídame, como te olvido yo y tan siquiera,
seguir mi rumbo, sin sentido vea,
y gracias, por sentir y por vivir,
a las personas que me aman,
¡Un gracias de Corazón en el olvido!

Ya dejo de buscar y tan solo pierdo,
mi magnitud, mi inocencia, y mi exclamo!
Te pierdo y me pierdo,
un nudo grande, infinito,
amargo siento, pero vivo y sonrío!

Pensaba que eras tú...


Dime que lo escribiste tú,
dime que lo escribiste para mi,
entonces yo agacharé la frente,
y mi mirada tímida se unirá a la tuya.

Dime en silencio las palabras que salpican,
que mis oídos ansiosos anhelan escuchar,
lo haré, te miraré y me iré,
pero bendito momento del amor eterno!

Frescura, amargura, piedad sin miedo,
sollozos no correspondidos ni jamás entendidos,
bendita maldición poder amarte en silencio,
infinita soledad que me abrasa...

Aun así, lo acepto, y sigo mi camino,
sin rumbo alguno, en búsqueda de ti,
entre mi interminable soledad,
respiro, sonrío, y sigo mi camino...

Garabatos 3


Me siento tan dolida en mi fondo,
            Y solo intento despedirme de ti,
            Y nada más, y como siempre,
            Seré tan breve, como el instante.
Intento escapar de ti,
            De tu mirada tan furtiva,
            De tu desengaño amoroso,
            Y de tu falsa risa


Querer olvidarte es lo que me queda,
            Y créeme así será
            Quizás no sea hoy,
            Tampoco puede que mañana…
Un beso tuyo, siempre sentiré
Espero que por fin entiendas
Rotundo es el amor, pero quizás
Imbécil fui o fuimos, digo cuando
Dios es nuestro único testigo.
Oh, Ángeles, benditos sean,
            Cuando la locura del amor me falla,
            Y lo único que veo inconfundible es tu espada,
            Y tú, cercano desconocido para mí,
            Tú clávamela fuerte, y más, como hacías siempre…


Y déjame que te olvide,…
            Permíteme al menos intentar
El lujo de olvidar.


Detrás de mí, ya solo es la nada,
            El único, el silencio que me susurra,
            Silencio y tuyo, para siempre y hasta siempre,
            Querer escuchar tu voz lejana,
            Ya nunca mas podré, y aunque quisiera,
            Te amo, y te amaré,
            Te necesito, y te quiero, y te imagino,
            Y te siento, y te calmo, y me sacio de ti hasta hartarme…
            Y aun así, ya no me basta,
            Porque me haces falta tú,
            Te quiero,…. te amo,… y te adoro...
Ven…
Responde solo el Silencio.
Un día más te pido,
            Tan solo uno más, para poder escribirte,
            Para poder imaginarte, y sentirte,
            Tan cerca como nunca he podido,
            Y tan cerca como siempre he querido,
Imaginado, deseado...
Luis, mi Luis,
            Mi querido y dulce Luis,….
            Para bien o para mal,
Las campanadas de nuestro amor se apagan,
            Y te confieso que jamás lo he querido,
            Y te confieso que siempre te he querido, amado, y anhelado,
            Ahora… calla corazón, y muere para siempre,
            La vertiginosa dama invitada esta noche,    
            Será la tristeza de mi alma apocada.
Cuantas noches pase sin ti en vela,
            Añorándote… buscándote,...imaginándote,
            Mi única compañera la soledad, me inspiraba…
            Calmaba y regocijaba…
Espero olvidarte pronto,
            Aunque ningún pronto será suficiente,
            Y nada será capaz, para poder olvidarte,
            Porque no lo quiero, sino en cambio te deseo,
            Y deseo que sigas vivo en mí,
            Y Dios, te pido: dame fuerzas para dejarte,
            Olvidarte, apartarte
            En el lugar que te mereces,
            Pasado lejano,… pasado cercano,
            Y no importa nada, cuando hablamos de pasado…


Luis, mi dulce Luis,
Un día más contigo,
            Solo un día más le pido a Dios,
            Que me ayude, y que me regale,
            Pero que esté contigo…
Instante,…un único y eterno instante,
            Rezo para tenerlo, rezo para vivirlo,
            Contigo, siempre y solo contigo,
Mi Luis,…
Segundo,
            Me basta un segundo para decirte que te amo
            Me basta un segundo para que sientas mi mirada,
            Y te des cuenta del amor que llevo dentro hacia ti,
            Mi Luis, acepta mi segundo,
            Acepta mi instante, o mi día,
            Acéptame, y luego bórrame, elimíname, y piérdeme,
            Pero que sea hoy,
            Nuestro día, nuestro instante, nuestro único segundo,
            Hoy y solo hoy,
            Y quiero ser feliz, permítemelo,
            Porque lo merezco,
            Porque lloro, sueño, y sufro cuando tú no estás,      
            Y siento que nunca más vas a estar,
            No hoy, no aquí y no conmigo,….
            Por eso solo hoy te pido un segundo más,…
            Y luego vete,
            Y yo me quedaré… con tu recuerdo…
            Aquí…
En nuestro olvido.


Te siento,…. al compás de que te extraño,
Espérame!… me gustaría a mí gritar ahora….


Extraño silencio que me abruma, y solo
Xxxxx escucho yo en el olvido
Te extraño, no lo niego,
            Ni aunque quisiera, me lo permitiría,
            Lejanos besos nunca dados,
            Olvidadas caricias, tan solo deseadas…
            Fuiste tú? O quizás lo era yo….
            No lo sé, ni me preguntes…
Rareza, y más rareza,
La única y eterna compañera que habita en mí ser
Añoranza, tan fuerte y dentro
            Que me quema y resquema mi arrapado corazón
Ñ sueño extraño,
            Como el sueño extraño que vivimos tú y yo,
            Como el sueño tan real, que me creí,
            Como la lágrima tan viva que sentí,
            Como el dolor tan fuerte que viví,
            Y luego te perdí…
Olvido abrázame!!!! Bien fuerte,
            Y luego mátame, lo quiero,
            Lo deseo y te pido!
            Jamás seguir así deseo,
            Corazón roto,
            Vida en velo,
            Tristeza - compañera,
            Soledad - amor,
            Nostalgia - presente,
            Alegría - mi pasado,
            Penuria - mi futuro,


Ámame o átame bien fuerte,
            En las cadenas del pasado,
            Vivir futuro yo no quiero,
            Cuando el amor condena mía,
            Sea para siempre!
Silencio… no oigo nada más
            Que los saciantes latidos de mi desgarrado rojo,
            Crucificada pura que Dios me ha regalado.
Instante, magnífico y eterno,
            Tú como siempre maldices mi alegría,
            Mi alevosía, y mi osadía,
            Te robo y no me dejas,
            Te escondes en lo lejos,
Y solo me regalas tú la nada.


Silencio, eterno compañero desde siempre
Intentas persuadirme tú en vano, y
Nada más y hasta siempre,
            Latidos siguen…. y aire fuerte
            Agacho la cabeza y sigo… ahí, para siempre…


Mas ya no queda nada…
Ausencia, engaño y tortura…
Saber que te perdí, es ya un hecho,
            Saber que no te tuve – mi realidad,
            Saber que sigues bien – mi esperanza…


Mas ya no queda nada,
Eterno paraíso perdido para mí…


Hacia ti me guía mi soledad, mas solo ya siento tu
Ausencia…doy la bienvenida a mi amiga,
Cercana, frívola y espeluznante…
Espero un nuevo día,
Soledad, eterna amiga mía,
            Bienvenida a mi paraíso de dolor!


Furtivo, te veo tan lejano, que ni siquiera ya te siento…
Ausencia… tu ausencia me mata de dolor,
Hasta romper mi corazón en mil pedazos…
Locura… ¿quizás el todo ya lo era?
            Aunque creerlo así, yo ya no puedo
            Y ni siquiera quiero, lo detesto….
Temblor… lo que siente mi cuerpo frágil
            Al acercarse a ti…
            De la única forma capaz que tengo…
            Imaginándote, buscándote, saciándome de ti en mi olvido…
Adiós, lo pronuncio cuando mi boca calla,
            Maldito e inútil corazón,
            Incesante cadena de sentimientos, con dolor,
            ¿Por qué el sufrir me duele tanto?
            Adiós… mis labios se mueven sin sonido alguno…
            Intento sin poder callar,
            Intento sin poder andar,
            Y sigo… como siempre,… yo…
            Yo… y solo yo…




Para ti


¡Feliz cumpleaños!
Mi querido, mi amado,
mi inolvidable, mi tierno y mi eterno Tu!
Mi fuente de inspiración y mi locura,
¡Mi vaivén, mi sueño, mi pasión!

En este día tan especial,
como es tu cumpleaños,
¡Me gustaría darte todo!
Mas ya no tengo nada.
Tan solo queda mi corazón en vela
esperando por ti.

Me gustaría regalarte el mundo,
y te doy este poema,
que mas que poema,
mi añoranza por ti en versos.

Me gustaría regalarte el cielo,
para que puedas en él cobijarte,
mas te regalo mi alma,
para regocijarte en ella.

Me gustaría regalarte las estrellas,
para que cada noche elijas una,
que esta sea yo mirándote…,
mas te regalo mi yo,
que tanto te buscaba,
hasta al final hallarte,
¡y no dejar de amarte!

Me gustaría regalarte el sol,
para que siempre acaricie tu cara,
para que siempre ilumine tu vida,
para que ponga luz en tu camino…,
mas te regalo mi Corazón,
¡y que este sea tu sol!

Mis labios dicen “te quiero”
cuando mi Corazón grita “te amo”.
Mis ojos te extrañan
cuando mi yo se muere en vida sin ti.
Mi mente te añora… y llora
cuando mi alma no para de verte,
de sentirte, de abrazarte, de amarte….

Intento saciarme de ti en mi olvido,
pero no puedo.
Intento saciarme de ti en tu silencio,
pero no quiero.
Quisiera amarte,
porque es lo único que sé hacer contigo,
amarte en tu silencio maldito.

Lo llamas tú “Capricho”,
te contesto: “Es absurda irrealidad”.
Mas cuan me gustaría que fuera un capricho…
Perdida en el amor me siento yo ahora,
perdida en mi amor por ti,
yo vago por las calles sola.

¡Lo doy todo por tenerte!

Daría mis ojos por una mirada tuya,
¿para que los quiero si no puedo mirarte?

Daría mis manos por sentir tu caricia,
¿para qué me sirven si no es a ti a quien abrazo?

Daría mis labios por un instante al sentir los tuyos,
de nada me sirven si no siento los tuyos,
para nada los quiero si no es a ti a quien hablo.

Daría mi ser,
tan solo al poder sentirte como yo quisiera….
Si no soy yo, cuando te tengo,
pensaba que existía,
hasta conocerte y sumergirme en ti,
¡hasta conocerte y sentirme viva!

Daría mi alma,
si puedo acercarme a ti… ¡Y fundirnos en uno!
¿Para qué quiero alma si no es a ti a quien amo,
a quien adoro y por quien lloro?
Un cuerpo, dos almas, un ser…
¡Tan solo deseo que seas mío!

Daría mi corazón para que tú me ames tanto,
como te amo yo a ti…
Daría mi corazón,
mas ya no quiero nada,
si no es a ti quien veo cada madrugada.
Que se apague el fuego de mi corazón
si no va a arder por ti,
si no te tengo, si no te veo…
¿Para qué yo quiero corazón,
si él palpita y tú no estás?
Porque mi corazón arde y arde por ti,
porque mi corazón conoce solo un nombre,
lo llamo tú… lo llamo Tu!

¡Por ti lo vendo todo!,
Tan solo déjame quererte,
amarte, imaginarte,
soñarte, desearte!

Yo llamo Amor a tu “Capricho”,
mi ser se estremece al pensar en ti,
mas otro hombre ya no veo en la nada.
Tan solo a ti Amor,
y cada foto tuya como un sol,
ilumina mi cara al mirarte.

Te amo Amor,
¡te amo mi Amor!,
no quiero callarlo ni ocultarlo,
tan solo gritarlo al mundo entero
¡porque te amo Amor!,
y porque sueño cada día con volverte a ver,
¡porque sueño cada día con tenerte junto a mí!

Te regalo mi corazón,
te regalo mi alma,
te regalo mi ser,
toda yo soy solo tuya,
toda yo seré siempre para ti,
mas si no te tengo a ti,
es mejor morir en vida,
que vivir languideciendo
y soñar despierta con tenerte…

Te regalo mis sueños,
porque sueño despierta que te tengo cerca,
te regalo mi libertad,
te regalo mi sonrisa,
te regalo mi aire…

Deseo que sueñes conmigo
Y no pierdas la ilusión,
mi sueño,
tu no poder soñar,
serán nuestra realidad…

¡Deseo el momento de verte,
y no dejar jamás perderte!

No dejes de sonar cariño,
porque no existen los kilómetros ni la distancia,
somos libres como el viento,
que me susurra al oído que me amas,
te amo y me amas,
¿por qué no ser felices Amor?

Sueño con un beso tuyo,
sueño con tus caricias,
sueño con volver a verte pronto,
sueño, unirnos para siempre juntos…,
¡Rezo a Dios para que escuche mis plegarias!

Без име 2


Да прекрача прага аз опитвам
макар със свита днес душа,
целувката отдавна веч за мен е
необятен прилив на тъга.

Страданието е мойта радост
макар и скрита в калта
че има днес… не зная
но бъдещето пепел, само е сега.

Усмивката скована пак остава
и само като маска се крепи
но вътре, вътре…  ах, гори ми
и ласката отдавна в мен умря.

Целувката, прегръдката… аз зная
във вечен огън те горят
уви… аз братко зная
не ще се върнат през нощта.

Мисли


Седя пред призмата и само виждам,
едно начало, аз,
една тъга и само,
душата тя да се сбере...

И самотата, ... о, тя спътницата вечна
както винаги стои...
все със затворени очи...
и гледа... смутено този път

Опитвам думи аз да изрека,
но само мислите остават,
там самотно угнетени...
и пак усмивките... ах,да... усмивките

Поглеждам през прозореца да зърна...
и само празен образ в полумрака...
тъгата, тя и болката,
обгръщат ме сега...

Защо аз пак така излъгах?
Защо аз погледа зареях там?..
И чакания кораб...
така на пристана и не дойде...

И питам се къде съм аз сега?
Защо аз мислите не мога да сбера?
Защо тъй болката обгръща ме сега?
Ръцете си протягам...

Но обръч от стомана сковава ме сега...
и пръстите как само слушат...
усмивките как само тъжно се усмихват...
и загубата... ах, загубата пак среща ме сега.

Mi Cuba


Sentada… entre el alivio de la desdicha,
con la esperanza entrelazada entre mis recuerdos,
con mis vagas penas, y mis tristes añoranzas…
Esperándote… buscándote… añorándote…

Te imagino y te recuerdo,
busco palparte pero siento la nada,
te deseo,
pero solo siento el frío calor de mis manos tenues…

Me siento en el desasosiego imaginario de mi locura,
estás tan lejos de mí que quizás nunca vaya a verte,
estás tan cerca de mí, que cada poro de mi piel
traspira mi amor hacia ti!

¿Enamorada?... No lo sé, quizás… o sí,
yo no quería, pero lo hice,
enamorarme fue tan fácil, de ti, como ninguno otro
eterno pasajero tú del tiempo,
eterna enamorada del amor y más…

Imagino y abrazo a la esperanza,
eterna compañera mía del placer…
Amargo, duro y arduo…
Amor eterno, ¡déjame salir!

Pienso en ti, y no lo niego
buscarte entre los árboles, ¡Oh, vaya!
Maldito Londres, vienes tú ahora,
y otro amor amargo salpica ya tu boca.

Y doy la bienvenida a la amargura,
eterna añoranza del amor…
Buscarte no fue fácil,
Perderte… ¡Una maldición!

La Cuba queda como el sueño…
Eterno paraíso sin vivir,
allí conocí yo a un amor extraño…
Y gracias Dios! maldita realidad!

Las lágrimas que mojan el papel borroso,
eterno compañero de mi Soledad,
pensar en ti, es lo que me queda,
la hora marca el reloj…

Palabras sobran, suspiros bastan,
cuando el único latido de mi corazón me habla,
feliz estoy de haberte conocido y
triste yo, poder seguir sin ti no quiero.

¿Pregunto Londres? ¿Pregunto Cuba?
Maldita sea por abrir la boca,
calla corazón, y muere para siempre
hoy otra es la invitada de su noche.

¿Locura?...o he vuelto a resucitar…



            Es sábado noche… y por qué siempre empiezo contando el día que es… quizás porque a veces los días se me pasan volando, mientras que otras…apenas los siento…
            Aun así, yo sigo… y sigo mi camino, sin rumbo alguno, pero con mucha esperanza…escapando, o volando, o quizás soñando… como siempre, y como nunca, en búsqueda del eterno y bendito amor, perdóname…decía yo AMOR,
y a todo esto,
ayer salí con mis amigos… la palabra amigos ya por si sola implica que se trata de personas que te conocen a fondo, desde hace tiempo, que están dispuestos a todo por ti, que te apoyan, que lloran y ríen contigo… o como dice la canción, que tienen heridas en sus corazones por lo que tú has sufrido…
            Bueno, después de esa pequeña aclaración, a pesar de que todos sabéis el significado de la palabra amigo, y no siendo una copia literal de Wikipedia, voy a lo que quería comentar desde un principio…desde esta mañana…
            Era la mañana de hoy? o era… una mañana de un día de un mes de un año, o de una persona que yo no conocía, de la quizás me habían hablado… alguna vez…

            Hoy es sábado, sábano noche, y yo no tengo nada más interesante que hacer salvo teclear esas malditas sin sentido para darle rienda suelta a mi imaginación, o a mis eternas ganas de pensar que hago algo útil, que al fin y al cabo no son más que palabras que se las lleva el viento, pero son mis palabras. Las mías, y me gustan. Lo hago bien, y no me importa cómo lo ven los demás porque a mi me complace y me agrada.
            Queridos invitados a esa pequeña charla nocturna, perdonen las ligeras desviaciones que hago. Es por culpa de los años, pero debido a que tengo un complejo por ello, no os los diré.

            Mi día a día en los últimos seis o siete meses es siempre el mismo... voy a trabajar…, media jornada, así que no sea crean que gano mucho, por las tardes estudio, y luego de lunes a viernes cada noche me voy a clase de 18 a 21 horas. Eso lo hago cada bendito día sin excepción. Luego cada sábado y domingo me voy de nuevo a clase, otro curso, por cierto, de 9 de la mañana a 16 horas de la tarde, bueno, no es cada fin de semana, es un fin de semana sí, y al siguiente descanso, que es cuando de nuevo hago tareas y luego al siguiente-clase de nuevo. Es divertido porque me gusta. ¿No suena creíble? Me gusta sí, mucho, pero a veces canso, y a veces no me satisface, no me llena. Se la vi.
            Entonces todo este programa en los últimos meses, vuelvo a insistir, seis, quizás siente, o más meses, es siempre el mismo. Por eso no puedo quedar para una cerveza, o me es un tanto complicado…, por eso no puedo ir los fines de semana a ningún lado, y por supuesto, todo esto lo saben mis amigos, y se enfadan conmigo, aparte de que para ellos, para algunos de ellos, eso es una pérdida de tiempo. Me da igual. A mi me gusta.

            Así que anoche, estamos cenando en un restaurante, por supuesto, hemos quedado tarde porque yo salgo tarde de clase, tanto que al marchar perdí el último bus, lo cual es útil porque siempre conviene, o al menos es bueno, que te de el aire, sí, frío, estremecedor, pero al fin y al cabo agradable. Caminamos unas cuantas paradas hasta darnos cuenta de que efectivamente hemos perdido el último autobús, pero la indiferencia se apodera de nuestras almas, así la conversación, o la platica, ya sabéis que me gusta usar esta palabra, aunque ni soy mexicana, ni mucho menos española, recobra el siguiente sentido:
He aquí las preguntas de los amigos, y mis respuestas en estado de alucinación porque no concibo como es posible que…
Amigo:
-          Y mañana, ¿qué vas a hacer? ¿Vamos a la montaña?
Yo:
-          No, tengo clase.
Amigo:
-          ¿Pero no tenías clase hoy?
Yo:
-          Sí, pero mañana es sábado. Tengo curso.
Amigo:
-          ¿Y a qué hora lo tienes?
Yo:
-          A las nueve. (caramba, ¿no te acuerdas?-un sábado y un domingo completitos)
Amigo:
-          ¿Y por qué no quedamos por la tarde?
Yo:
-          Es que acabo a las 16h.
Amigo:
-          ¡Tú estás loca!
Yo:
-          Lo sé. pero, ¿esto es un cumplido?-pregunto atónita. Miércoles. Caracoles. O mejor dicho, COJONES, que cojones me estás diciendo? (no lo dije pero lo pensé, porque se lo merece. Por no acordarse. Jolines-sale mi vena asturiana que no se puede quedar callada)- empiezo a reír y es que no puedo parar… porque sé que estoy loca, pero… ¿Tú, te das cuenta ahora??? ¿Después de tanto tiempo? Manda huevos. Yo no puedo decir nada más.

Y la verdad… es que ya nadie recuerda como es mi día a día, y si esto me hace tanta gracia porque no tengo nada más interesante de que reírme?...
¿Y si es así?
Si mis amigos se han olvidado de mi día a día… ¿será que me he quedado tan envuelta conmigo misma que ni yo me doy cuenta de qué es lo que está pasando?...
¿Cómo es posible que se hayan olvidado de mis clases?... o lo peor, ¿cómo es posible que yo me haya olvidado de mi vida?
De que quiero ser feliz.
De que quiero vivir.
De que quiero reír.
Me costó tanto esfuerzo salir de…un pasado lejano, que ahora que tengo este presente magnifico y maravilloso, aunque con un futuro inesperado… ¿por qué voy a desperdiciarlo?...

Simplemente… quiero escapar.
Porque no veo la salida, o lo que veo no me gusta, a la par de que tengo miedo de salir de mi hoguera, hasta el punto de ahogarme en mis propios laberintos… y aun así… YO SOY FELIZ,  es más queridos invitados…
yo SOY LIBRE, MAS LIBRE QUE NUNCA, Y ESO ME ENCANTA, ME FASCINA Y ME ENAMORA,
No necesito nada mas… ¿o si?
¿Necesito a mi eterna búsqueda de la cual ahora escapo?...

Después de todo, he decidido rehacer mi vida. De nuevo. De golpe. Sin miedos. Sin cuartadas. Me dejaré llevar por el destino, que ese me guíe, yo lo seguiré, y confío que estaré bien.
Ya he empezado a hacerlo, lo estáis viendo, ¿verdad?

Es sábado noche, y yo hago lo que quiero,
Quiero estar aquí, con vosotros, conmigo, quiero escribir, esto me gusta, necesito plasmar mis pensamientos sobre la amarillenta hoja del papel borroso, aunque la tinta de la pluma esté ensuciando mis dedos.
Los limpiaré. Así como limpiaré mi vida, y sin miedos y sin fugas, seguiré adelante.
Ya he dado el primer paso. Con todos estos cursos me estoy escondiendo y estoy escapando de mi realidad. En vez de eso, voy a cambiarla. Necesito mi vida de antes, necesito mis hobbies, necesito sentirme yo, aunque eso no sea gran cosa, pero seré yo, y eso es lo que más importa.
Gracias amigos, por escuchar estas palabritas o por leer estos garabatitos, según que cosa le toque a cada uno…
Y sabéis que,
El fin de semana pasado, he descubierto que soy una persona abierta, dinámica, alegre, cordial, en una palabra…encantadora… sé que no es bueno que yo diga eso de mi, pero cuando el laberinto me oprime… esa es la luz que ilumina mi camino, agradecida por sentirme yo… con más ganas de comerme el mundo.
Hoy he despertado. Hoy seré feliz.
¡Hoy soy feliz!
Mañana será un nuevo día, mucho mejor que hoy… pero… ¿y si el mañana no llega?... Entonces hoy seré feliz, por cada día que he perdido de mi vida, y por cada día que no podré vivir, porque hoy, y tan solo hoy,… es mi día.

Como siempre, me despido, de todos vosotros deseando que seáis muy felices, y que el amor, perdón, ¡el AMOR siempre esté presente en vuestras vidas, sea de la forma que sea!

p.d. ¿Por qué tocó hoy plasmar estas palabritas?... creo que merecen una explicación… corta, breve, pero la merecen.
Los últimos días...semanas, busco de una forma inconciente salir de este laberinto, quizás viajar o navegar... por mares extraños… y bueno, un día de esos, una persona utilizó varias veces la palabra locura... quizás esta persona también escapaba... no lo sé... pero me hizo pensar... tengo mucho tiempo libre,... tengo todo el tiempo del mundo, porque soy libre... me senté...
Una vez conocí a una abuela que me contó toda esta historia, me gustó, la plasmé sobre el papel.
Buenas noches.


КАЛЪФЪТ



            Беше преди много години, тогава когато днес беше вчера, а вчера беше утре, и така и аз...
            ... и седнах и се опитах да отговоря на въпроса на учителката кое най-много ме е впечатлило от изученото досега. Оказа се, че мен най-много ме е впечатлил калъфът от разказа на Чехов. Калъфът като предпазна мярка, калъфът като убежище, едно малко скривалище от виещия рев на вълците, наречени хора, проста само аз и самотата, но и изхода и щастието.
            Беликов го е страх, страх от света, от околните, страх го е да погледне настоящето и бъдещето. А нима и нас като ни е страх, не се ли и ние опитваме да се прикрием зад някоя маска, да се правим че нищо не чувам, нито пък чувстваме, и в средата на тази помпозна перверзност да сме весели, разбира се, това е маска; болката, която ни изгаря не бихме допуснали да и се даде излаз… и ни се плаче…
            И сред тези наши порядъчни и не дотам чести маски… Беликов? – Той винаги е с маска. Никога не я сваля; и остава и с нея до самия край… страх? Защо?
            Защо?
Защото изпитва ужас да погледне хилядите протегнати детски ръчички молещи за хляб, поне за едно късче… ; да види скръбта и болката на измъчените души; сълзите на плачещите майки… Той е разбрал, че животът е просто една груба игра на съдбата. Е, това го знаем и ние… или може би донякъде, не изцяло, защото не всички сме го изпитали на „собствения гръб”, както казва народът, нали?
Но ние живеем, защото тайно се надяваме, че днес ще срещнем принца от приказките на белия кон, дошъл да ни заведе в чудния замък, и ето… продължаваме да се надяваме, че ще ни се случи нещо ново, необикновено, онова, за което винаги сме мечтали, и тайно се надяваме…и пак… и пак… И да не би да изпуснем този момент, миг, частица, ние рядко сме с маска, защото може би ще го подминем…
А само ако си помислим колко бедни души умират по пътя от дрога… Дрога, колко грозно звучи тази дума! Да, те умират рано или късно, умират. Но защо? Защо започват? – един от вечните и оставащи без отговор въпрос; и все пак може би единственият порив е напразен опит да се промени коравата и жестока действителност. Да се скрият в свой собствен калъф, който е прекрасен замък, но уви, само от пясъчни кули…
Или може би просто ние не ги забелязваме, не ги виждаме, не усещаме тяхното присъствие, техния глас за нас е непонятен стон в тъмнината… и пак… калъфът, олицетворение на самота… и пак… и пак…
Те са някъде навън в студа, и няма никой да ги стопли. Те ще измръзнат, и единственият им последен миг, те ще споделят с вечната им спътница – самотата. Сами в снега бездушните тела стоят все тъй сковани… и пак…
Преспите трупат ли трупат върху черния калъф; радостта е вътре, малка искрица живец. Те просто измръзват останали сами в снега.
А ги е страх да заспят, защото затворят ли очи, никога повече няма да усетят сладкия вкус на дрогата; ще останат безчувствени дори и  собствения си свят. Отново сами. Сами, завинаги и във вечността…